| Ivo Collet |
|
Slapen in voerbakken voor vee schiep hechte band Door Rinus Verberkmoes. Mei 2009. Terugblikkend op zijn periode bij de V.V. Axel, kan Ivo Collet niet anders dan positief zijn. “Ik heb in het Axelse bos een leuke tijd gehad. De sfeer was altijd goed en de oudejaarsloop van de COVS was een mooie gelegenheid om de extra kilootjes van de kerstdagen eraf te lopen,” stelt Ivo, momenteel werkzaam als leerkracht op een basisschool in Heinkenszand, waar hij groep 7 onder zijn hoede heeft. Eer hij daar terecht kwam, volgde hij een sportopleiding bij het CIOS in Goes en de lerarenopleiding aan de PABO in Breda waarna hij een jaartje les gaf op de Nederlandse Antillen. Zijn echtgenote Rinske leerde hij kennen in de tijd dat hij bij Axel speelde. Samen hebben zij inmiddels drie sportieve dochters en een zoon. De oudste, de 9-jarige Ymke is een verdienstelijke korfbalster, de 7-jarige Fransje is een fenomeen in turnen en Yente, 4 jaar, moet haar sport nog kiezen. Dit geldt eveneens voor Tycho, die met zijn twee jaar duidelijk laat merken een voorkeur voor voetballen te hebben. En net als pa Ivo, die hem een natuurtalent noemt, is hij linksbenig. Voetballen als linkspoot merkt Ivo nog immer aan als een voordeel. Vooral bij hem pakte dat goed uit. Vooral omdat er in die tijd dat hij als 8-jarige met voetballen begon er weinig linksbenige spelers in Hulst rondliepen. Ivo werd daardoor rap een vaste waarde in alle jeugdteams. Spelen in de Hulsterse hoofdmacht ging minder vlot. “Marlon van der Goes was toen een vaste waarde. Ik speelde als hij geschorst was. En dat kwam tot mijn geluk nogal eens voor.” Na drie jaar tegen het eerste aangehikt te hebben, maakte Ivo de overstap naar Axel. In die beslissing speelde de overstap van zijn oude vriend Job Zwegers en maats als Carlo de Deckere, Erik Heijndrickx, Gino van de Broeke en Danny Pauwels een doorslaggevende rol. Die groep vormde met spelers als Menno van Gremberghe, Joep Frusch, Mike van Rossem, Michel Mullaert, Jordy van Bunderen, Patrick Dankaart, Fonnie Verstraeten, Erik Rijckaert, Rick Wouterse, Enzo di Martino, Michel Nieuwelink, Danny Oppeneer, Bas van Hoeve en Michaël Pieters een sterk geheel. Ivo was hierin een vaste waarde als linker vleugelverdediger of als linker middenvelder. Een trainingskamp hoorde er ook bij. Een verblijf in de Belgische Ardennen waar een mooi hotel het onderkomen vormde, bleef Ivo altijd bij. Want achteraf bleken de overnachtingen minder luxueus dan verwacht. “In plaats van in mooie kamers te slapen, moesten we in voerbakken voor de beesten onder het hotel pitten. Een bijzondere ervaring die ondanks de hilariteit toch een hechte onderlinge band schiep.” Als sportief hoogtepunt merkt Ivo het kampioenschap in de derde klasse met HVV’24 aan. Zo ook het spelen met Axel tegen PSV. Dat hij na Axel terugkeerde naar zijn oude club in Hulst, was logisch. De bedoeling was er in het te vierde gaan spelen. Het werd ondanks dat voornemen toch nog een jaartje hoofdmacht. Vervolgens bolde Ivo tot vorig jaar, samen met onder andere mister HVV´24 Angelo Verbraeken, uit bij de oude garde. Het steeds op en neer pendelen tussen Heinkenszand en Hulst was daar debet aan. Rest hem nog spelen in de Goese futsal, dat volgend jaar weer gewoon zaalvoetbal zal heten. De terugkeer op het veld hangt voor Ivo af van hetgeen zoonlief Tycho later zal presteren. Tot dan houdt Ivo het bij het regionale veldvoetbal volgen via gepubliceerde de uitslagen.
|
