Transmenu powered by JoomlArt.com - Mambo Joomla Professional Templates Club

Jan Buijze geniet nog altijd van het voetballen

Door Rinus Verberkmoes. Maart 2006.

Tot vorig jaar was de inmiddels 52-jarige Jan Buijze nog actief in de voetballerij als grensrechter bij voetbalclub Terneuzen. Een club die in zijn Axelse periode als ‘vijand’ te boek stond. De in Zaamslag geboren en getogen Jan beleefde het anders. Voor hem was het een duel als vele anderen. Meer voetbalplezier beleefde hij tegen Brabantse clubs als Sarto, TSC en Rood-Wit.

“Ja, dat waren voor mij de mooiste wedstrijden. Ik speelde graag tegen Brabantse ploegen. Trouwens in die tijd, Axel speelde in de eerste twee jaar dat ik er was in de tweede klasse en daarna in de derde klasse. Klassen waarin we voornamelijk met clubs uit Brabant van doen hadden. Daarop terugkijkend, denk ik aan een mooie periode waarin het jammer was dat er toen teveel trainerswisselingen geweest zijn. Het verval van Axel is toen naar mijn idee ingezet.”

Jan, in het dagelijkse leven magazijnbeheerder bij de gemeente Terneuzen, kreeg in de drie jaar dat hij bij Axel speelde met vier trainers te maken. Hij begon zijn Axels avontuur bij de toenmalige trainer Rudy Steel. Vervolgens nam Ronny Bouchaute het stokje voor nog geen half jaar over om het daarna voor de tweede competitiehelft aan wijlen Toon van de Velde over te doen. Die werd op zijn beurt, na de degradatie naar de derde klasse, opgevolgd door Ruud Luteyn. Maar ondanks dat, blikt Jan Buijze toch met genoegen terug op zijn Axelse periode waarin hij, zoals hij zich herinnert, speelde met voetballers als Jan van de Broeke, Willy van Gremberghe, Jaap Lensen, Wim de Koeyer, George Gernaert, Leo Koch, Albert Hemelaar en doelman Rob Wieland. “Meestal speelde ik linker vleugelverdediger, soms links in het midden en af en toe als voorstopper. Wisselende posities, maar altijd defensief” weet de inmiddels Terneuzenaar geworden Jan Buijze. Die tegenwoordig de verrichtingen van de roodzwarten als vaste supporter bij uit- en thuiswedstrijden op de voet volgt. Want voetbal heeft, sinds hij als achtjarige bij Zaamslag ging spelen, een vaste plaats in zijn leven gekregen. Zo ook bij levensgezellin Mariska Verhage. Een achternaam die vele ouderen onlosmakelijk met voetballend Terneuzen zullen verbinden.

Dat zijn oude club Zaamslag aan hem bleef trekken, zal niemand verbazen. Want net als elke andere club vindt men het in ’t Durp niet prettig de beste spelers te zien vertrekken. En, aangezien Jan op Zaamslag was blijven wonen, was er uiteindelijk niet veel nodig hem over te halen van Axel terug te keren naar zijn oude liefde. Want ondanks dat Jan met een goed gevoel terugblikt op zijn periode bij Axel, en naar het tussentijdse uitstapje naar Sluiskil, was en bleef Zaamslag toch zijn clubje. Zij het dat hij de verrichtingen van de groen-witten tegenwoordig van afstand volgt en af en toe opvrolijkt met een bezoekje. Het gezegde: ‘Oude liefde roest niet”, is daarom ook bij hem van toepassing.