Transmenu powered by JoomlArt.com - Mambo Joomla Professional Templates Club

Staf Martens beleefde mooiste voetbaltijd bij Axel

Door Rinus Verberkmoes. November 2005.

“Door het voetballen ben ik aan deze baan geraakt. Een job als sporthalbeheerder in de wintermaanden en als badmeester in de zomer. Mijn naam als iemand die voor de sport leefde, heeft hierin zonder meer een positieve bijdrage geleverd”, zegt Staf Martens in zijn terugblik op zijn voetbalcarrière. Een duik in het verleden waaruit blijkt dat voetbal toch lonend voor de toekomst kan zijn.

Praten over sport met de inmiddels 53-jarige in Westdorpe woonachtige Staf Martens, maakt duidelijk dat zijn sportbeleving hem veel voldoening schenkt. Toen als gevierd voetballer, nu als ambtenaar van de gemeente Terneuzen met werkzaamheden in de Sasse sporthal en het plaatselijke zwembad. Staf, gehuwd met Ingrid en vader van een 28-jarige zoon Sancho en de dochters Charlotte (20) en Stephanie (14), volgt het voetbal dan wel niet zo goed meer, zijn sportieve loopbaan bij de oranje-witten uit het Axelse bos vergeet hij nimmer. Temeer daar het bij Axel was dat hij voor de eerste maal kampioen werd en dus ook eens iets won. “Eerder deed ik dat als jeugdspeler bij Corn Boys nooit. Niet eens een toernooitje. En later als speler van het eerste elftal, ook niet. Ondanks dat ik van mijn 17^e tot mijn 23^e in de selectie van Corn Boys speelde.” Daar kwam verandering in nadat George Gernaert hem polste om bij Axel te komen spelen. Een stap die hem even deed twijfelen. Want Axel speelde toen weliswaar in de derde klasse, maar hing tegen de tweede klasse aan. Na wikken en wegen en wat overredingskracht hapte hij uiteindelijk toch toe. “In mijn tweede seizoen bij Axel zijn we kampioen geworden. Mijn eerste. Inclusief ontvangst op het stadhuis bij burgemeester De Kam. Interessant was ook het feit dat we gemiddeld 800 bezoekers trokken. Onvergetelijk was tevens het in de fik steken van de broek van onze trainer Rudy Steel. Een broek die hij uit bijgeloof altijd droeg. Dit kampioenschap leverde Staf zelfs een plaatsje in het Zeeuws elftal op. Helaas stond Adrie Koster (trainer bij RKC) me hiervoor in de weg. Hij was net een maatje te groot en maakte tevens dat ik in de strijd om de zilveren Stemschoen met 20 doelpunten op de tweede plaats eindigde”,aldus Staf.

Misstap

Een hoogtepunt in de tijd dat Staf bij Axel speelde, was de wedstrijd tegen Feyenoord in Kortgene (6-0). Na een jaartje in de tweede klas gespeeld te hebben met spelers als Henk van der Meijden, George Gernaert, Jaap Lensen, Hans Herman, Tonny Shields, Dick de Pooter, Piet Gans, Wim de Koeyer en Jan de Regt, deed Staf, zoals hij zegt: “een misstap”. Hij verliet Axel en ging bij HVV’24 spelen. Slechts anderhalf jaar hield hij het er vol. Met pijn in het hart nam hij afscheid. Zij het voor een niet al te lange periode. Want bij zijn aanstelling als beheerder van de Sasse sporthal kreeg hij met burgemeester Dusardijn te maken. Aangezien deze een verwoedt fan van RIA W. was, kreeg hij Staf toch weer zover dat hij begin maart de schoenen opnieuw aantrok. Acht jaar speelde hij vervolgens bij de rood-witten aan de Kapittelstraat. Een leuke tijd met tussentijds promotie van de vierde naar de derde klasse. Door zijn bekendheid als sportman en zijn baan, is en blijft zijn betrokkenheid bij de sport groot. En blijft hij, zoals hij zegt: “Er jong bij en maatschappelijk meetellen.” Was hij in zijn glorietijd bij Axel als voetballer een meer dan regionale topper, die uitstraling wil hij momenteel opnieuw bereiken met zijn tweede passie. Deze keer als duivenmelker. Een uitdaging waarvoor hij momenteel veertig duiven onder zijn hoede heeft. Opnieuw dus een ‘teamsport’ met, hoe kan het ook anders, een sterk competitiegevoel.