| Theo Rietjes |
|
“Doelpunten maken ging me gemakkelijk af”.
Door Rinus Verberkmoes. Januari 2006. KOEWACHT - “Twee magnifieke jaren waren het bij Axel. Een fantastische periode met talentvolle spelers in de groep. Jo Dey en Jan Jonkman waren de mannen die maakten dat ik mijn naam als spits waar kon maken. Zij maakten dat ik de ballen maar in het netje moest trappen”, blikt Theo Rietjens terug op de periode dat hij bij de toenmalige derdeklasser Axel furore maakte. Ondanks dat Theo Rietjens momenteel geplaagd wordt door nierstenen, komt er toch een fonkeling in zijn ogen als zijn voetbalperiode bij Axel ter sprake komt. De Koewachtenaar ziet die tijd nog altijd als zijn beste jaren. Zij het dat de verbintenis van korte duur was. Want aan de eis van verloofde Julma., waarmee hij al 44 jaar getrouwd is, kon hij niet ontkomen. Theo keerde daarom terug naar zijn oude club Koewacht en groeide daar uit tot een man die van alle markten thuis is. “Ik ben dagelijks op het veld te vinden. Ik ben een Manusje-van-alles geworden”, zegt hij over zijn verbintenis met de voetbalclub Koewacht. Een vereniging waar hij als 8-jarige het voetbalavontuur begon. Zeven jaar later stond hij in de hoofdmacht. Met twee jaar onderbreking speelde hij er tot zijn veertigste. “In het seizoen 1960-1961 en het daaropvolgende speelde ik bij Axel. In mijn eerste jaar scoorde ik 34 keer en in het tweede seizoen 26 maal. Nu zou ik er waarschijnlijk Zeeuws topscorer mee zijn”, blikt hij terug. Een periode waarin de tucht van trainer Toon van de Velde niet mals was. Het maakte indruk op de toen nog jonge Koewachtenaar. Tal van gebeurte-nissen uit die voor hem onvergetelijke tijd ziet hij als het ware nog gebeuren. Bijvoorbeeld het moment dat Staf Borgt weigerde op een andere plaats dan in de spits te spelen. Hij kon zijn tas inpakken en vertrekken. Zij het, maar dat terzijde, dat hij later furore maakte bij AZVV. Zo ook vergeet hij nimmer dat hij steevast thuis werd opgehaald voor de trainingen. “Ik werkte als buschauffeur tot zeven uur ’s avonds en had geen auto. Op tijd op de training kon ik normaal gesproken nooit zijn. Axel loste dat prima voor me op en zodoende kon ik er voetballen.” Dit ingelijfd worden bij Axel kende ook zijn historie. Dat gebeurde min of meer in Hulst op straat nadat hij een gesprek met het huidige HVV’24 had gehad. Na dit onderonsje werd hij in het Hulsterse opgevangen door de toenmalige trainer Toon van de Velde, bestuurder André Cortvriendt, penningmeester Wies van de Berge en voorzitter Jan Dieleman. Zij maakten dat Theo snel rond was met Axel en hij deel uit ging maken van een groep die hij nog altijd als een formidabel team typeert. Een formatie waarin hij speelde met spelers als, zoals hij zich herinnert: “Jan Jansen, Rinus Lindhout, Karel Verbunt, Staf Borgt, Jan(tje) Dieleman, Johan Schelleman, Rudy Steel, Leen Dey, Ronny Bouchaute en voornoemde aanvallers Jo Dey en Jan Jonkman.” Dat Theo geen afscheid van het voetballen kan nemen, was al op te maken uit het feit dat hij veel klussen bij de Koewacht opknapt. Maar ook dat hij nog wekelijks zijn wedstrijdjes als clubscheidsrechters fluit en verder nog regelmatig op zondag actief is als arbiter in de regio. Theo: “Op zondag zijn dat veelal wedstrijden van derde en vierde teams. Op zaterdag vind ik mijn draai bij de jeugd. Zo blijf ik lekker in de running, ontmoet oude bekenden en kom nog bij veel clubs. Want ook dat heeft zo zijn eigen charme. Daarom volg ik het regionale voetbal op de voet. Nog altijd leuk om in dat wereldje mee te draaien. Ik geniet er nog altijd van.”
|
