|
Door Rinus Verberkmoes. Mei 2007.
Verbond Rinus Verhelst en Axel berust op traditie.
De appel valt niet ver van de boom’, is een gezegde dat past bij Rinus Verhelst en zijn betrokkenheid bij de voetbalvereniging Axel. Dat begon al bij Opa Willem, die betrokken was bij de oprichting van de club in 1911. Ruim voordat Rinus in 1945 het levenslicht zag. Zij het dat het oranje microbe toen al in het bloed van de Verhelstjes zat. Geheel volgens de traditie werd hij voetballer bij de VV Axel. “Erg lang heeft dat niet geduurd. Op mijn veertiende haakte ik door omstandigheden af”, blikt hij terug op die jeugdjaren. Zijn grote passie in de voetballerij ontdekte hij later. Hij werd arbiter en voelde dat hij daar op zijn plek zat. “In 1969 ben ik ermee begonnen. Vijfentwintig jaar heb ik het volgehouden. De afdeling Zeeland was intussen opgegaan in Zuid 1”, aldus Rinus, die wedstrijden tot en met de tweede klasse floot met als één van de hoogtepunten het arbitreren bij het kampioensduel Dosko-DIVO. Als betrokken fluitist had hij niet alleen te maken met rapporten over zijn functioneren, maar kreeg ook alle rapporten van collega’s onder ogen. Cijferlijsten die hij samen met Ko de Winter uit Hansweert door moest nemen. “Zes jaar lang kreeg ik als lid van de scheidsrechterscommissie wekelijks zo’n vijftig rapporten onder ogen. Het was een hele klus, maar best aardig om eens te doen, stelt Rinus Verhelst, die 32-jaar als chauffeur bij het plaatselijke transportbedrijf Naeye werkte. Eenmaal het scheidsrechtercorps vaarwel gezegd, werd hij 12 jaar grensrechter bij de Axelse hoofdmacht. Echtgenote Anke fungeerde in die periode als gastvrouw in de bestuurskamer. Een periode waarin hij twee keer een kampioensfeest mee mocht maken. Maar ook twee keer een terugkeer naar de vierde klasse. Plezierige en minder vreugdevolle gebeurtenissen, waarin het eerste toch het meest in bijgebleven. Zo is Rinus er nog altijd trots op dat zoonlief Mels doordrong tot de hoofdmacht. De andere twee zonen, Jeroen en Jan, haalden dat niveau niet. Jeroen stopte nadat hij bij de A-junioren had gespeeld en Jan draafde tijdelijk mee in het derde. Momenteel is het aan D-pupil Dennis om in de voetsporen van pa Mels te treden. Zij het dat hij nog een lange weg te gaan heeft. Maar, zo weet men in huize Verhelst, het eerste prijsje is binnen. Kleinzoon Dennis werd namelijk onlangs winnaar van de begeerde penaltybokaal. Iets om als opa apetrots op te zijn. Rinus geeft grif toe, dat hij dat ook is. Het gevoel iets voor de vereniging te betekenen, blijft hierdoor levend. De traditie voortgezet. In deze blijvende betrokkenheid bij de club, pas eveneens het feit dat Rinus tot het corps klusjesploeg toetrad. Een groepje vutters en gepensioneerden die nog altijd om uitbreiding vraagt. “Meer handen zijn welkom. De groep bestaat naast mijn persoontje uit: Wim de Koeyer, Cyriel de Deijn, George de Rijck, Johan Schelleman en Henk Cysouw. Een leuke groep. Zonder meer. Maar altijd nog te gering om de vele klussen die gedaan moeten worden, te kunnen behappen. Dus wie zich geroepen voelt, mag komen. Graag zelfs.” Temeer daar Rinus graag wat vrije tijd over houdt om zich bezig te houden met zijn hobby’s kaarten en koersbal.
|
