| Jacques Schelleman |
|
Door Rinus Verberkmoes. Februari 2007. Voetballen in een leuke sfeervolle omgeving Uit pure noodzaak begon Jacques Schelleman bij aanvang van het seizoen aan een missie die ‘lekker bezig zijn met D2’ inhield. Eerder hield hij de boot steevast af. Tot voor zijn huidige team niemand te vinden was die de leiding op zich wilde nemen. Jacques toonde zich toen een clubman met een voetbalhart op de juiste plaats. Nam het heft in handen en geniet momenteel volop van zijn trainerschap en van de vooruitgang die zijn ploeg boekt. “Nu ik er voor sta, wil ik ook alles geven”, is zijn motto. De naam Schelleman heeft binnen de voetbalvereniging Axel een bekende klank. Zo is de inmiddels 73-jarige pa Johan Schelleman - de meester - al een leven lang bij Axel verbonden. Hij stamt zelf nog uit de tijd, dat gespeeld werd op werkschoenen. De ooms van Jacques, Victor en Joseph, waren respectievelijk jarenlang jeugdtrainer en grensrechter bij de hoofdmacht met daarnaast nog tal van andere bezigheden voor de club. Jacques zelf kwam als negen jarige bij de club. Doorliep alle jeugdteams en behoorde een drietal jaren bij de selectie. Onder trainer Edy de Witte schopte hij het zelf tot basisspeler. Daarna was hij een slordige vijftien jaar speler/aanvoerder van het tweede. Sinds dit seizoen behoort de inmiddels 40-jarige Jacques bij het vierde. Zij het dat hij er door een knieoperatie nog niet speelde. Dat het uitkomen van zoonlief Vincent een rol speelde in het trainerschap van Jacques, is een gegeven. Eigenlijk het laatste duwtje dat hij nodig had. “Ga ik er voor, dan wil ik me er ook voor honderd procent voor in kunnen zetten”, zei hij altijd. Vincent maakte dat totaal vol. Tot genoegen van Jacques zelf. “Ik ervaar D2 als een leuke groep. Het kost me veel energie en enthousiasme, maar als ik zie hoe men bezig is, prijst me dat gelukkig. Daar doe je het ook voor. En uiteraard voor de toekomst van de club. Daarom is het belangrijk dat de onderlinge sfeer goed blijft. Tot nu toe heb ik daar geen klagen over. Elke speler zet zich naar beste vermogen in. Het minste dat een voetballer kan doen. Want een wedstrijd verliezen is niet erg. Alleen de manier waarop telt.” Dat Jacques goed bezig is met zijn jeugdteam, valt tevens op de te maken uit de opkomst naar de trainingen. Hartje winter – voor zover we daar tot nu toe over mogen spreken – is dertien tot veertien spelers normaal. Hierbij twee meisjes, Dewi Koekkoek en Chrissie Schot, die zich prima thuis voelen in het team van Jacques. Overigens is net als bij Jacques de opkomst naar de trainingen bij D1 ook goed te noemen. Ook hier vermaakt de ‘toekomst van Axel’ zich prima. Een dikke pluim voor allen.
|
