| Tonny Mattelé |
|
Tonny Mattelé voelt zich thuis bij “Axel”
Door Rinus Verberkmoes. November 2005. “Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg”. Een uitspraak die als een maatpak bij Tonny Mattelé past. Dat hij zich thuis voelt bij Axel, is zonneklaar op te maken uit zijn langdurig dienstverband als vrijwilliger. Intussen al bijna 35 jaar. “Ja, de tijd gaat hard als je terugkijkt. Hoe lang ik nog mee zal gaan, weet ik niet. Een voorname rol hierin zal de erkenning zijn. Erkent worden voor hetgeen je doet, zonder iemand iets tekort te doen. Belangrijk in dat geheel is de goede onderlinge verstandhouding waarin een ieder in zijn waarde wordt gelaten”, aldus de 51-jarige assistent scheidrechter bij de A-junioren en Axel 2. Dat hij als rasechte ‘Axelaar’ werd gewaardeerd, bemerkte hij onlangs. Tonny overwoog toen namelijk de overstap naar buurman AZVV te maken. “Van hetgeen ik toen over me heen heb gekregen, ben ik echt geschrokken ”zegt hij over de kortstondige vrijage, die hij aanging omdat hij zich even ondergewaardeerd voelde bij zijn eigen club. “Ik kreeg de indruk dat ik te weinig gevraagd werd om te fluiten. Dat zat me behoorlijk dwars”, is zijn uitleg over de contacten die hij uiteindelijk afblies. Want iedereen die de voetbalclub Axel maar een klein beetje kent, weet dat fluiten bij de jeugd – sinds 1970 - de basis was en is van zijn levenslange contract met Axel. Veelal gepaard gaand met een optreden als grensrechter. Tonny zag in al die jaren dan ook veel jonge spelers komen en gaan. Zijn mooiste herinnering vindt hij nog altijd het kampioenschap dat de A-junioren onder coaching van Eddy van de Bergen bij Terneuzense Boys in de wacht sleepten. Dat feest staat hem nog helder voor de geest. En, zegt hij: “Er staat er weer ééntje aan te komen.” Optimisme in optima forma pal na de 1-0-zege van de A-junioren op AZVV. Hij verheugt zich er nu al op. Rest hem slechts één wens. Vlaggen bij het eerste, al was het maar voor één seizoen.
|
