| Dorien Herwegh |
|
Door Rinus Verberkmoes. Januari 2006 Dorien Herwegh, wie kent ze niet. Iedereen die bij de voetbalvereniging Axel over de vloer komt, heeft te maken gehad met deze charmante verschijning achter de bar. Deze duizendpoot behoort inmiddels tot de inventaris. Een niet weg te denken schakel in het vrijwilligerkorps dat de vereniging draaiende houdt. Hoe lang Dorien al als vrijwilliger voor de club bezig is, weet zij niet zo precies. “Het was nog in de tijd dat Marja Dieleman, Jan en Riet Dieleman, Cyriel en Yvonne de Deijn, Henk den Hamer en Adrie Scheele de kantine runden. Zij hadden toen iemand nodig achter de koffiebar. Tonny speelde toen nog mee en ik vond het leuk om te helpen want om zelf naar te voetbal te kijken geef ik niet zoveel. Pas echt bij het hele gebeuren betrokken ben ik nadat Adrie Scheele wegviel. ” Sinds die tijd kreeg Dorien het alsmaar drukker. Zo ook onlangs na de oplevering van de vernieuwde keuken, maar ook door te voldoen aan de eisen die de wet stelt. Zo is zij samen met Olaf de Bart, een vaste kracht op zondag, in het bezit van de noodzakelijke horeca papieren. Net zo noodzakelijk als tal van werkzaamheden achter de schermen, die zij buitenom de bediening op zaterdag en zondag en soms ook door de weeks doet. Klussen als de inkoop verzorgen (behalve de drankinkoop), bijhouden van de papierwinkel van de sociale hygiëne, het wasgoed verzorgen, tekenen voor de personele bezetting en zorgen dat de boel na gebruik opgeruimd achter blijft. Dorien, die in Ria Deij een vaste medewerkster heeft, blijft er vrolijk en nuchter onder. Temeer daar de voetbalclub “Axel” in huize Herwegh een speciale plaats inneemt. Dat echtgenoot Tonny, onlangs ‘lid van verdienste’ geworden, geeft dat ondubbelzinnig aan. De drijfveer, die maakt dat Dorien enorm betrokken is bij de club, is het genot van de contacten met mensen. Voor haar een onuitputtelijke bron van energie. Het is mede om die reden dat zij sinds een jaar ook penningmeester van de supportersvereniging ‘Oranje Wit’ is geworden. Slechts één ding kan, de in het dagelijkse leven archiefmedewerkster bij het waterschap zijnde Dorien, doen twijfelen. Namelijk, haar uit te nodigen om te gaan skiën. “Ik ben er op mijn 18e mee begonnen en ben eraan verslaafd. Het is mijn lust en mijn leven.” Dat zij best wat hulp bij het runnen van de kantine kan gebruiken, mag gezien de tijd die zij in haar tweede hobby steekt, duidelijk zijn. Want naast tal van tijdelijke helpende handjes tijdens de ‘spitsuren’, zou het haar best uitkomen dat zich nog wat vaste krachten opgaven. Vrijwilligers waarop zij kan rekenen en waarmee vaste tijden zijn af te spreken. Het zou niet alleen voor haar een verlichting betekenen in het invullen van de personele bezetting, maar ook kunnen leiden tot een hecht team. Want naast de inzet van vrijwilligers op allerlei gebied, is een goed draaiende kantine voor de club een keiharde noodzaak om te kunnen bestaan.
|
